TARGET ni KA REX CAYANONG

TALAGANG hindi matatawaran ang tapang ni Sen. Robin Padilla.

Sa panahong marami ang maingat magsalita, umiwas sa isyu, o nagkukubli sa teknikalidad, pinili niyang ihagis sa gitna ng pambansang diskurso ang isang panawagang yayanig sa sistema: “Isarado niyo na po ang Kamara at Senado.”

Isa itong sigaw ng pagkadismaya—diretso, walang paligoy-ligoy, at malinaw na sumasalamin sa pagod ng taumbayan sa paulit-ulit na imbestigasyong nauuwi sa wala.

May punto ang senador. PDAF, DAP, flood control scam—magkakaibang administrasyon, magkakaibang pangalan, pero iisang hulma ng kuwento: may ingay, may galit, may pag-asa, at sa huli, tila walang tunay na naparurusahan.

Sa ganitong konteksto, ang kanyang pahayag ay hindi simpleng retorika kundi akusasyon sa isang sistemang tila sanay nang mag-ingay pero takot umabot sa hustisya.

Kapuri-puri rin ang kanyang lantad na pagbabanggit sa budget insertions, amendments, at maging sa mga bagong isyung gaya ng tinaguriang “Cabral Files.”

Hindi siya umiwas sa ugat ng problema—isang kultura ng koneksiyon, palusot, at pananagutan na laging kulang.

Ang ganitong tapang ay bihira, at sa mata ng maraming Pilipino, ito ang tinig na matagal nang hinihintay.

Ngunit sa gitna ng papuri, mahalagang huminto at mag-isip. Ang panawagang isara ang Kongreso, kahit pa simboliko, ay hindi simpleng pahayag.

Mas mabigat ang hamon na dapat isulong: hindi pagsasara, kundi paglilinis.

Hindi pagbura sa institusyon, kundi radikal na reporma—tunay na pananagutan, malinaw na parusa, at tapang na tapusin ang mga kasong matagal nang nakabinbin.

Aba’y ang sigaw ni Padilla ay dapat magsilbing alarma.

Tama ang kanyang galit.

Tama ang kanyang pagkadismaya.

Gayunman, ang tunay na laban ay hindi ang pagsasara ng Kongreso—kundi ang pagbubukas nito sa katotohanan, sa hustisya, at sa pananagutang matagal nang ipinagkakait sa sambayanang Pilipino.