GEN Z TALKS ni LEA BAJASAN

MALAKAS ang suporta kay Alex Eala sa Australian Open. Kita ito sa dami ng taong dumagsa, sa ingay ng palakpakan, at sa damdaming may Pilipinang ipinaglalaban sa isang malaking entablado ng tennis. Walang masama roon. Sa katunayan, bihira itong mangyari. Pero ang tanong ay hindi kung tama bang sumuporta, kundi kung paano ito ginagawa.

Bago pa man ang oras ng laro ni Eala, puno na ang Court 6 kung saan siya maglalaro.

May nauna pang men’s singles match sina Mikael Ymer ng Sweden at Alexander Shevchenko ng Kazakhstan, pero tila hindi ito isinama sa isip ng maraming nanood.

Maaga silang pumasok at nanatili sa loob para makuha ang puwesto na gusto nila. Ang resulta, ang mismong mga tagasuporta ng mga manlalarong naglalaro ay nahirapang makapasok. Sa isang maliit na court, malinaw agad kung sino ang nandoon para manood ng tennis at sino ang nandoon para lang maghintay.

Habang dumarami ang tao, lalong naging malinaw ang problema sa asal. May mga umuupo sa sahig at humaharang sa daanan. May mga batang paikot-ikot at nagtatakbuhan. May mga sumisiksik sa railings at pati sa mga espasyong nakalaan para sa accessible viewing. Paulit-ulit na kailangang makialam ang security. Hindi ito simpleng kakulangan sa kaayusan. Ipinakikita nito ang kawalan ng pakialam sa kapwa manonood at sa mismong lugar.

Mas naging lantad ang problema habang nagpapatuloy ang men’s match. Nang makuha ni Shevchenko ang ikalawang set, biglang nag-ingay ang maraming manonood. May palakpakan, may sigawan, may pagbanggit sa pangalan ni Eala. Maliwanag na may mga naniwalang tapos na ang laban. Ang hindi pag-alam na best of five ang men’s singles sa Grand Slams, ay isang bagay. Pero ang pag-cheer para sa ibang manlalaro habang may nagaganap pang laban ay malinaw na kawalan ng respeto. Sa tennis, mahalaga ang timing. Hindi lahat ng ingay ay suportang maituturing.

Nang matapos ang men’s match, halos wala ring sandaling ibinigay sa mga manlalarong katatapos lang maglaro. Agad na napunta ang atensyon sa susunod na laban. Para bang sagabal lamang ang naunang match sa hinihintay na bida. Ito ang uri ng asal na nagpapaliit sa sport at sa mga atletang bahagi nito.

Sa laban nina Eala at Alycia Parks, nagpatuloy ang parehong problema. Tuwing nagdo-double fault si Parks o nagkakamali, may malalakas na hiyawan. Hindi ito simpleng pagiging masaya. Sa tennis, ang pagdiriwang sa pagkakamali ng kalaban ay itinuturing na bastos. Hindi nito pinalalakas ang sinusuportahang manlalaro. Sa halip, naglalagay ito ng hindi kailangang tensyon sa loob ng court.

Kapansin-pansin din kung gaano kabilis nagbago ang tono ng crowd nang makuha ni Parks ang ikalawang set. Ang siglang kanina lang ay buo, biglang humina. May mga bulungan na parang tapos na ang laban. Ang ganitong uri ng suporta ay malakas kapag panalo, pero marupok kapag nahihirapan na ang manlalaro.

Pagkatapos ng laro, iniwan ang sports bar na magulo. May mga bote, lata, balot ng pagkain, at maging mga reusable cup na malinaw ang paalala na ibalik, pero itinapon pa rin. Maliit na detalye, pero malinaw na salamin ng asal na hindi nag-iisip lampas sa sarili.

Hindi kasalanan ni Alex Eala ang lahat ng ito. Karapat-dapat ang suportang ibinibigay sa kanya. Ang kanyang pag-angat ay malinaw na kinikilala ng mga taong nakatatrabaho at nakalalaro niya sa internasyonal na antas. Pero kung nais natin ipakita ang tunay na suporta, kailangan natin itong samahan ng pag-unawa at respeto. Dahil ang pag-iingay ay madali. Subalit ang tamang asal, doon nasusukat ang tunay na malasakit.