BAGONG taon, bagong New Year’s resolution. Tuwing Enero, halos ritwal na itong binibigkas—kahit pa ng mga ilang ulit nang nabigong tuparin ang naunang mga plano. Sa halip na mawala, lalo pa itong tumitibay bilang tradisyon. Para bang ang mismong pagkabigo ang nagtutulak para muling sumubok.
Karamihan ay may ideya na kung paano ito kadalasang nagtatapos. Ang planong mag-ehersisyo ay nauudlot pagdating ng Pebrero. Ang ipon na sinimulan nang masigasig sa Enero ay nauubos sa isang biglaang gastusin. Gayunman, hindi nito napipigilan ang tao na muling mangako sa sarili.
Ayon sa mga eksperto, likas sa tao ang paghahanap ng tinatawag na “bagong simula.” Ang bagong taon ay tila isang malinis na pahina—kahit hindi naman talaga nagbabago ang sitwasyon sa isang iglap. May bigat ang petsa sa isip ng tao. Nagbibigay ito ng lakas ng loob para maniwalang posible ang panibagong simula.
Kung susuriin, halos hindi nagbabago ang mga pinakakaraniwang resolusyon. Palaging nasa listahan ang pagpapapayat, mas maayos na pagkain, at regular na ehersisyo. Kasunod nito ang pag-iipon, pagtitipid, at pag-iwas sa utang. Paulit-ulit ang mga layuning ito dahil paulit-ulit din ang mga hamon ng pang-araw-araw na buhay.
May mga resolusyon namang mas personal at hindi agad ibinubunyag. Ang ilan ay gustong tumigil sa paninigarilyo o bawasan ang pag-inom. Mayroon ding nangangakong magiging mas mahinahon at mas pasensyoso sa loob ng tahanan. Dahil mabigat ang ganitong uri ng pagbabago, hindi kataka-takang taon-taon itong binabalikan.
Sa mga nagdaang taon, mas naging bukas ang usapin tungkol sa kalusugang pangkaisipan. Marami ang nangakong babawasan ang stress, aayusin ang oras ng pahinga, at maglalagay ng hangganan sa trabaho at personal na buhay. Ang iba nama’y umiwas sa toxic na usapan at labis na paggamit ng social media—salamin ng bigat ng modernong pamumuhay.
May mahabang kasaysayan ang tradisyong ito. Mahigit 4,000 taon na ang nakalipas, ipinagdiriwang na ng mga sinaunang Babylonian ang bagong taon sa pistang Akitu. Noon, seryoso ang mga pangako—kabilang ang pagbabayad ng utang at pagsasauli ng mga hiniram bilang paggalang sa kanilang mga diyos.
Kalaunan, hinubog ng mga Romano ang ideya ng bagong simula sa pamamagitan ng paggalang kay Janus, ang diyos ng mga pasimula, na may dalawang mukha: isang nakatingin sa nakaraan at isa sa hinaharap. Sa kanya ipinangalan ang buwan ng January. Ang paggawa ng panata ay itinuturing na paghahanda sa darating na taon.
Noong Panahon ng Medyebal, mas naging moral at panlipunan ang kahulugan ng mga pangako. Ang mga kabalyero ay gumagawa ng taunang panata tungkol sa dangal at katapatan. Samantala, hinihikayat ng mga relihiyosong grupo ang pagninilay at pag-amin ng pagkukulang. Ang resolusyon noon ay tungkol sa pagkatao, hindi sa personal na tagumpay.
Ang modernong anyo ng New Year’s resolution ay sumabay sa pag-usbong ng kalendaryo at mass media. Sa mga pahayagan, naging karaniwan ang mensaheng “bagong taon, bagong buhay.” Sinundan ito ng radyo at telebisyon, hanggang sa maging inaasahan na may bagong layunin ang bawat isa pagsapit ng Enero.
Sa bahaging ito ng mundo, hindi ito nag-ugat sa sinaunang tradisyon kundi dumating bilang impluwensya ng edukasyon, relihiyon, at banyagang kultura. Sa paglipas ng panahon, tinanggap ito ng lipunan—hindi na itinuturing na dayuhan, kundi bahagi na ng pagdiriwang.
Madali rin itong nakibagay sa lokal na paniniwala. Ang malalakas na ingay ay panlaban sa malas. Ang handaan ay simbolo ng kasaganaan. Ang paggawa ng pangako ay isa pang paraan ng pag-anyaya ng suwerte sa darating na taon.
Malaki ang papel ng media sa pagpapanatili ng tradisyong ito. Tuwing Disyembre, naglalabasan ang mga listahan ng resolusyon, planners, vision boards, at online challenges. Kapag lahat ay may plano, parang natural na sumabay na rin.
Sa kabila nito, karamihan sa mga resolusyon ay hindi nagtatagal. Ipinapakita ng mga pag-aaral na maraming tao ang sumusuko matapos lamang ang ilang linggo. Hindi ito dahil sa katamaran, kundi dahil malabo o masyadong malaki ang layunin. Kapag walang malinaw na hakbang, mabilis nauubos ang sigla.
Gayunman, hindi pa rin tumitigil ang mga tao sa paggawa ng resolusyon. Para sa iba, isa itong paraan ng pag-aalaga sa sarili—isang paalala na mahalaga pa rin ang sariling direksyon. Kahit mabigo, may saysay ang intensyon.
May mga kritiko mang nagsasabing paulit-ulit at walang silbi ito, may naniniwala pa ring mahalaga ang ritwal ng pagninilay. Taon-taon, bumabalik ang diskusyong ito.
Ipinapakita rin ng pananaliksik na may mga nagtatagumpay. Mas tumatagal ang mga layuning tiyak at kayang gawin, tulad ng regular na pag-iipon ng maliit na halaga. Nakatutulong ang pagsusulat ng plano at pagbabahagi nito sa iba. Hindi kailangang engrande para maging epektibo.
Patuloy na nabubuhay ang New Year’s resolution dahil kailangan ng tao ang pag-asa. Sa gitna ng biglaang gastos, walang katiyakan, at araw-araw na pressure, ang isang simpleng pangako ay nagbibigay ng kaunting ginhawa—isang paalala na may bukas pang pwedeng ayusin.
Sa huli, ang New Year’s resolution ay hindi tungkol sa pagiging perpekto. Ito ay tungkol sa muling pagsubok. Tuwing Enero, may pahintulot ang tao na umasa muli. At para sa marami, sapat na iyon para magpatuloy.
(LEA BAJASAN)
40
