GEN Z TALKS ni LEA BAJASAN

HUMINGI ng trabaho si Tuesday Vargas sa paraang diretso at malinaw.

Sa isang Facebook post, kinausap niya ang mga manunulat, producer, at direktor. Sinabi niyang handa siyang tumanggap ng proyekto at magtrabahong muli. Walang drama ang tono. Walang palusot. Isang simpleng pahayag ng pangangailangan.

Doon nagsimulang mag-iba ang usapan. May ilan na tila hindi komportable sa ginawa niya. Para bang ang paghingi ng trabaho, kapag ginawa sa harap ng lahat, ay may kasamang kahihiyan. Para bang kapag artista ka na, bawal ka nang aminin na humihina ang oportunidad. Para bang sapat na ang dating pangalan para manatiling buhay ang karera.

Hindi ganoon gumagana ang reyalidad. Ang pag-arte ay hanapbuhay. Ang pagpapatawa ay hanapbuhay. At ang paghahanap ng proyekto ay normal na bahagi ng hanapbuhay na iyon. Walang kakaiba sa ginawa ni Tuesday Vargas. Nagsalita lang siya sa panahong kailangan niyang magsalita.

Ang tunay na ikinailang ng marami ay hindi ang paghingi niya ng trabaho, kundi ang katapatang kasama nito.

Mahirap aminin na pagod ka na. Mas mahirap aminin na may bigat kang pasan. Kaya mas madalas piliin ang katahimikan. Mas madaling magpanggap na maayos ang lahat.

Ngunit ang ganitong pag-iwas ay may kapalit. Unti-unti nitong ginagawang kahiya-hiya ang mangailangan.

Hindi iyon ang pinili ni Tuesday. Isa siyang ina. At kapag may pamilyang umaasa sa iyo, nagiging malinaw ang mga

prayoridad. Ang pride ay pwedeng isantabi. Ang imahe ay pwedeng mabitawan. Ang mahalaga ay may maihain at may maipagpatuloy. Sa ganitong konteksto, ang paghingi ng trabaho ay hindi kahinaan. Isa itong pananagutan.

Kaya nakapagtataka kung bakit may nakakikita rito ng dapat ikahiya. Araw-araw, may mga taong tahimik na naghahanap ng trabaho. May nagme-message.

May tumatawag. May umaasang may makapansin. Ang kaibahan lang ni Tuesday Vargas, hindi niya ito itinago. Ginawa niya ito sa harap ng lahat, kaya naging mas malinaw ang katotohanan na madalas ay ayaw nating makita.

Na kahit ang mga nakikita natin sa telebisyon ay hindi ligtas sa pangangailangan. Hindi siya namamalimos. Hindi siya humihingi ng simpatiya. Humihingi siya ng pagkakataong magtrabaho. Ang ganitong paghingi ay hindi dapat ikinabababa ng pagkatao. Sa halip, dapat itong kilalanin bilang anyo ng lakas ng loob.

Para sa marami, ang ginawa niya ay salamin ng sarili nilang sitwasyon. Mga magulang na naghahanap ng paraan para makaraos. Mga manggagawang nag-aantay ng tugon.

Mga taong nag-aalinlangan kung ang paghingi ng tulong ay tanda ng pagkabigo. Hindi ito pagkabigo.

Ang trabaho ay dignidad. Ang pagsuporta sa pamilya ay dignidad. Ang pag-amin na kailangan mo ng pagkakataon ay dignidad.

Sa pagsasalita ni Tuesday Vargas, walang nawala. May nabunyag lang na katotohanan.

Na ang hirap ay hindi pinipili ang estado sa buhay. At walang dapat ikahiya sa pagpiling lumaban para sa sariling pamilya.