EDITORIAL

NATURAL sa isang demokratikong lipunan ang pagkakaroon ng oposisyon o minorya. Mahalaga ang kanilang papel bilang tagapagbantay, tagapagtanong, at tagapaghamon sa mga polisiya at desisyon ng mayorya. Ngunit may malaking pagkakaiba ang masigasig na pagbusisi sa agresibong pulitika na mas nakatuon sa komprontasyon kaysa paglutas ng mga problema.

Sa mga nagdaang pangyayari sa Senado, kapansin-pansin ang lalong tumitinding tensyon sa pagitan ng mayorya ni SP Alan Peter Cayetano at minorya na kinabibilangan ng magkapatid na Tulfo. Ang matitinding pahayag, personal na banatan, at sunod-sunod na akusasyon ay tila naging pangunahing tampok ng ilang debate. Sa halip na magbunga ng mas malalim na pagtalakay sa mahahalagang isyu, nauuwi ang mga diskusyon sa palitan ng maaanghang na salita at paglalaban ng mga kampo.

Walang masama sa pagiging kritikal. Sa katunayan, tungkulin ng minorya na kwestyunin ang mga hakbang ng mayorya. Ngunit kapag ang bawat usapin ay agad binibigyan ng pinakamalalang interpretasyon, o kapag ang bawat hindi pagkakasundo ay itinuturing na personal na laban, nawawala ang espasyo para sa mahinahon at makabuluhang pag-uusap.

Ang agresibong estilo ng pulitika ay may kakayahang makuha ang atensyon ng publiko. Madaling maging viral ang matitinding soundbite, maaanghang na pahayag, at mga eksenang puno ng komprontasyon. Ngunit ang tanong: nakatutulong ba ito sa pagbuo ng mas mabuting mga batas?

Ang Senado ay hindi programa sa telebisyon o radyo kung saan ang layunin ay makakuha ng mas maraming reaksyon mula sa audience. Ito ay institusyong inaasahang maglatag ng mga solusyon sa mga problemang kinakaharap ng bansa. Kapag ang pokus ay napupunta sa mga personal na bangayan, nababawasan ang panahon at enerhiyang dapat sana’y inilalaan sa mas mahahalagang usapin.

May mga pagkakataong tila mas mabilis lumaki ang isang kontrobersiya kaysa mismong isyung dapat talakayin. Ang maliliit na insidente ay nagiging malalaking usaping pampulitika, habang ang mga seryosong suliranin gaya ng pagbaha, presyo ng pagkain, trabaho, at imprastraktura ay natatabunan ng ingay ng partisanong bangayan.

Hindi rin makabubuti sa institusyon kung ang bawat pagkakaiba ng pananaw ay agad nauuwi sa pagdududa sa motibo ng kabilang panig. Ang pagiging agresibo ay maaaring epektibong taktika sa pagkuha ng atensyon, ngunit hindi ito laging epektibong paraan upang makabuo ng konsensus o makapagpatupad ng mga repormang kailangan ng bayan.

Mahalagang tandaan na ang lakas ng isang minorya ay hindi lamang nasusukat sa tindi ng kanilang kritisismo. Mas nasusukat ito sa kalidad ng kanilang mga argumento, sa tibay ng kanilang ebidensya, at sa kakayahan nilang magmungkahi ng mas mahusay na alternatibo. Ang tunay na oposisyon ay hindi lamang tumututol; nag-aalok din ito ng direksyon at solusyon.

Sa huli, may lugar ang matapang na pagtatanong at masusing pagsisiyasat sa isang demokratikong lipunan. Ngunit kapag ang agresibong pulitika ang naging pangunahing estilo ng pakikilahok, may panganib na ang institusyon mismo ang mawalan ng kredibilidad sa mata ng publiko.

Ang kailangan ng Senado ngayon ay hindi mas matinding bangayan kundi mas mataas na antas ng debate. Hindi mas malalakas na sigawan kundi mas malinaw na mga argumento. At higit sa lahat, hindi mas agresibong pulitika kundi mas produktibong paglilingkod sa bayan.