EDITORIAL 

SA isang iglap, maaaring magbago ang takbo ng buhay. Ang mga pangarap na matagal na binuo, pinaghirapan, at pinanghawakan ay maaaring maglaho sa isang trahedyang hindi inaasahan.

Ganito ang sinapit ng batang atleta na si Rene Baterbonia, na puno ng pag-asa nang lisanin niya ang kanilang tahanan upang habulin ang kanyang pangarap na makapaglaro ng basketball sa isa sa mga pinakakilalang pamantasan sa bansa.

Ngunit sa halip na tagumpay at bagong yugto ng kanyang buhay, isang malagim na pangyayari ang sumalubong sa kanya at sa kapwa atletang si Divine Adili. Ang kanilang pagpanaw sa isang training camp sa Aurora ay hindi lamang pagkawala ng dalawang mahuhusay na atleta. Ito ay pagkawala ng mga anak, kapatid, kaibigan, at mga pangarap na hindi na mabibigyang katuparan.

Sa gitna ng matinding dalamhati, may mga sinag ng pag-asa na patuloy na sumisilip. Ang desisyon ng Ateneo de Davao University na magkaloob ng scholarship sa anim na naiwang kapatid ni Rene ay isang makataong tugon sa isang pamilyang biglang nawalan ng haligi at inspirasyon. Hindi nito mapapalitan ang buhay na nawala, ngunit ipinakikita nito na may mga institusyong handang tumindig kasama ng mga naulila sa kanilang pinakamahirap na sandali.

Gayunman, hindi sapat ang pakikiramay lamang. Ang pagkakaloob ng tulong ay hindi dapat maging kapalit ng paghahanap ng katotohanan. Habang nagpapatuloy ang imbestigasyon sa tunay na mga pangyayari na humantong sa pagkamatay nina Rene at Divine, nararapat lamang na manaig ang hustisya. May karapatan ang kanilang mga pamilya na malaman ang buong katotohanan.

May karapatan silang makatiyak na walang kapabayaan o pagkukulang na mananatiling nakatago.

Sa mga ganitong pagkakataon, mahalaga rin ang kababaang-loob. Kababaang-loob mula sa mga opisyal, coach, at mga institusyong sangkot upang tanggapin ang anomang pagkukulang kung mayroon man. Kababaang-loob upang makinig sa hinaing ng mga pamilya at hindi unahin ang reputasyon kaysa pananagutan. At kababaang-loob upang kilalanin na ang buhay ng bawat atleta ay higit na mahalaga kaysa anomang tropeo, karangalan, o tagumpay sa palakasan.

Ang trahedyang ito ay nagsisilbing paalala na ang mga atleta ay hindi lamang mga manlalaro sa court. Sila ay mga kabataang may mga pangarap, mga pamilyang umaasa sa kanila, at mga buhay na dapat pangalagaan sa bawat pagkakataon.

Hindi na matutupad nina Rene Baterbonia at Divine Adili ang kanilang mga pangarap. Ngunit maaaring maging makabuluhan ang kanilang alaala kung magsisilbi itong daan upang higit na mapahalagahan ang kaligtasan ng mga atleta, mapanagot ang sinomang may pagkukulang, at maipadama sa mga naiwang pamilya na hindi sila nag-iisa sa kanilang pagdadalamhati.

Sabi nga, minsan ang ating pagkatao ay hindi nasusukat kung paano tayo nagdiriwang ng tagumpay, kundi kung paano tayo tumutugon sa trahedya—nang may habag, pananagutan, hustisya, at kababaang-loob.