HOPE ni GUILLER VALENCIA

“THOUGH he slayed me, yet will I hope in him,” Job 13:15.

“Bagaman ako’y patayin niya, akin ding hihintayin siya: gayon ma’y aking aalalayan ang aking mga lakad sa harap niya.”

Hindi laging mangyayari ang gusto natin sa buhay. Kung minsan, sa halip na ang mga pagpapalang ipinangako, nakikita natin ang mga problema. Kung minsan, sa halip na ang mga tagumpay na ginarantiyahan, nakikita natin ang pagkatalo. Ano ang dapat gawin ng isang tao ng pananampalataya sa ilalim ng gayong mga kalagayan? Dapat na ba tayong mag-give up? Dapat na tayong tumigil sa tungkulin na itinawag sa atin dahil sa karanasan natin sa pagkakataon na ito? After all, ang mga planong bagay ay hindi pa nawawala ayon sa mga plano; hindi pa nawala ang paraan na sinabi ng Diyos na kanilang patutunguhan. Ito ba’y panahon na dapat natin panatilihin ang kabiguan sa ating puso?

Sa katunayan, may mga pagkakataon na parang wala nang pag-asa at hindi na makabangon sa masamang pangyayari, kung saan tila walang posibilidad na makabangon. Kahit tayo ay malapit nang mamatay. Ano ang dapat nating gawin? Hindi na maniwala sa Diyos nang lubusan? Itigil ang pagkakaroon ng pananampalataya sa kanya? Kung ang mga pangako ng Diyos ay walang kaganapan sa buhay na ito, ano pa kahulugan ng buhay? Kung hihingin natin ang kanyang presensya at hindi naman ito nagreresulta ng kongkretong pahayag, ano pa ang punto ng paghahangad ng kanyang presensya?

Para sa mga tao ng pananampalataya, gayunman, wala ni isa sa mga opsyon na magkaroon ng anomang tunay na kahulugan. Pagdating sa pananampalataya sa Diyos, ito ay isang panukala na lahat o wala. Wala nang ibang pagpipilian, walang alternatibo sa pananampalataya sa Diyos. Hindi tayo maaaring gumamit ng ibang posisyon dahil kilala natin ang Diyos. Alam natin na sa kabila ng lahat ng bagay, siya ang interest ng ating puso. Alam natin na siya ay nasa ating panig. Kaya ang resulta nito ay hindi natin pwedeng i-give up siya!

Kaya, bagama ‘t tila walang pag-asa ang inaasam na tagumpay, kahit ang kamatayan ay kinakaharap, patuloy pa ring nagtitiwala tayo sa Diyos. Hindi para lang makakuha ng mga bagay para sa ating pansarili. Hindi lang para tayo ay mabuhay at hindi mamatay. Pumapaloob tayo dahil naniniwala tayo sa Diyos. Hindi natin matutulungan ang ating mga sarili. Gumawa tayo ng desisyon na susunod sa kanya at umasa sa kanya at hindi para talikdan siya. Hilahin man tayo ng kamatayan, pero patuloy tayong nagtitiwala sa kanya na aakayin tayo tungo sa tagumpay on the other side.

Ngayon, pagbulayan natin ang mga salita ni Job: “Bagaman papatayin niya ako, gayunman ay umaasa ako sa kanya.” Hindi natin naranasan ang masamang karanasan ni Job, subalit hindi siya nawalan ng pag-asa, he never gave up hope! There is always hope. Therefore, there is always hope for us!