PUNTO DE BISTA ni BAMBI PURISIMA

Sa panahon na madalas puro pangako ang naririnig ng taumbayan, may isang bagay na hindi puwedeng pekein—trabaho. Ito ang malinaw na mensahe sa ginanap na Labor Day Job Fair 2026 sa Maynila: hindi sapat ang magplano, kailangang magbigay ng konkretong oportunidad.

Dumagsa ang libo-libong aplikante sa Robinsons Mall sa Ermita, hindi lang para makiusyoso kundi para makipagsapalaran.

Mahigit 60 kumpanya ang nagbukas ng pinto—isang patunay na kapag seryoso ang lokal na pamahalaan sa paglikha ng trabaho, sumusunod ang pribadong sektor.

Hindi ito simpleng job fair; isa itong sukatan kung gaano kaaktibo ang gobyerno sa pagtulay ng pangangailangan ng negosyo at kakayahan ng manggagawa.

Sa likod nito ang koordinasyon ng Manila PESO at DOLE—mga ahensyang hindi lang dapat nakikita tuwing okasyon, kundi dapat tuloy-tuloy ang presensya. At dito pumapasok ang mas malaking larawan: ang trabaho ay hindi hiwalay sa polisiya.

Kapag pinadali ang proseso ng negosyo, natural na bubukas ang mas maraming hanapbuhay. Simpleng lohika, pero madalas nakalilimutan.

Ayon kay Manila Mayor Francisco “Isko” Moreno Domagoso, kung uunlad ang negosyo, susunod ang trabaho. Hindi ito bagong ideya, pero ang tanong: sino ba ang tunay na nakagagawa? Sa dami ng lungsod na may parehong pangako, iilan lang ang may ganitong klaseng aktuwal na resulta—job fairs na dinudumog at hindi dinadaanan lang.

Pero hindi natatapos sa pagbibigay ng trabaho ang usapan.

Kasabay ng job fair, tahimik ngunit makabuluhan ang isa pang eksena sa Distrito Sais—ang direktang pag-abot ng tulong pinansyal sa mga residente sa ilalim ng Kaagapay Program. Dito makikita ang ibang mukha ng serbisyo: hindi naghihintay ang gobyerno na lumapit ang tao; ito mismo ang kumakatok sa pintuan ng nangangailangan.

May punto ang alkalde—baligtad na ang sistema. Kung dati, ang mamamayan ang nagmamakaawa sa gobyerno, ngayon gobyerno ang lumalapit. Tuloy-tuloy ang serbisyo publiko sa mga Batang Maynila.

Dahil sa dulo, hindi naman engrandeng programa o magagandang salita ang hinahanap ng tao. Trabaho. Tulong. Pagkakataon.

At sa isang araw tulad ng Araw ng mga Manggagawa, malinaw ang tanong: ilan ang nakaalis na may pag-asa—at ilan ang may dalang tunay na trabaho?

Iyan ang tunay na sukatan.

***

Hindi lang selebrasyon ang Araw ng mga Manggagawa sa Maynila, isa itong paalala kung gaano kahalaga ang disenteng trabaho sa bawat pamilyang Pilipino. At sa gitna ng patuloy na pagtaas ng gastusin, malinaw ang mensahe: hindi sapat ang salita, kailangang may konkretong aksyon.

Dinagsa ng aplikante ang Job Fair na ginanap nga sa Robinsons Place Manila. Hindi biro ang turnout—libo ang sumubok makahanap ng bagong simula, bagong pagkakakitaan, at bagong pag-asa.

Sa likod ng aktibidad na ito ay ang koordinasyon ng Manila Public Employment Service Office at Department of Labor and Employment, kasama ang iba pang ahensya at pribadong sektor. Ibig sabihin, kapag nagtutulungan ang gobyerno at negosyo, nagiging mas mabilis ang paglikha ng oportunidad.

Para kay Yorme Isko, malinaw ang direksyon: kung lalago ang negosyo, susunod ang trabaho. Kaya’t pinagaan ang proseso ng pagnenegosyo sa lungsod—hindi para sa papogi, kundi para sa pangmatagalang epekto. Sapagkat sa huli, ang tunay na sukatan ng pamamahala ay kung ilan ang nabigyan ng hanapbuhay.

Pero may paalala rin ang alkalde, isang simple pero mabigat na hamon: kapag nabigyan ng trabaho, panindigan. Sa panahon ngayon, hindi lang oportunidad ang mahalaga, kundi ang disiplina at sipag para manatili at umasenso.

Sa dulo, ang ganitong job fair ay hindi lang event. Isa itong tulay, mula sa kawalan, tungo sa oportunidad. At kung magtutuloy-tuloy ang ganitong klaseng inisyatiba, baka sakaling dumating ang araw na hindi na kailangang makipagsiksikan para lang sa trabaho, dahil kusa na itong lalapit sa bawat Pilipino.

***

Walang pahinga. Walang holiday. Ganyan dapat gumalaw ang gobyerno, lalo na kung ang pinag-uusapan ay serbisyo para sa tao.

Sa gitna ng pagdiriwang ng Araw ng mga Manggagawa, hindi lamang pananalita ang inialay ng Pamahalaang Lungsod ng Maynila kundi konkretong aksyon. Muling pinatunayan na ang tunay na serbisyo publiko ay hindi naka-schedule—ito ay tuloy-tuloy, direkta, at ramdam sa komunidad.

Personal na nagtungo si Isko sa Jacinto Zamora Elementary School upang ihatid ang tulong pinansyal sa mga residente ng Distrito Sais. Hindi na pinila sa mahabang proseso, hindi na pinaikot-ikot—ang gobyerno na mismo ang lumapit.

Ito ang diwa ng KAAGAPAY Program—isang sistemang hindi naghihintay na kumatok ang mamamayan, kundi kusang kumikilos upang hanapin at tugunan ang kanilang pangangailangan. Sa simpleng salita ni Yorme Isko, binaligtad ang nakasanayan: hindi na ang tao ang naghahabol sa gobyerno, kundi ang gobyerno ang naghahabol para makatulong.

Sa ganitong uri ng pamamahala, nagiging malinaw ang mensahe—ang serbisyo ay hindi pabor, kundi obligasyon. At kung ang gobyerno ay tunay na “kaagapay,” dapat itong makita sa gawa, hindi lang sa salita.

Nakiisa rin sa distribusyon ng tulong sina Vice Mayor Chi Atienza at mga konsehal ng ika-anim na distrito—patunay na kapag sama-sama ang liderato, mas mabilis at mas malawak ang naaabot na serbisyo.

Sa huli, ang tanong: ganito ba dapat ang pamantayan ng serbisyo publiko? Kung oo, mas lalong dapat itong ipagpatuloy—dahil ang gobyernong umaabot sa tao, ay gobyernong tunay na naglilingkod.

***

Para sa inyong mga suhestyon, reaksyon at opinyon, sumulat o magmensahe sa bampurisima@yahoo.com.