GEN Z TALKS ni LEA BAJASAN

KAMAKAILAN, umingay sa Threads at X ang isang post mula sa TikTok account na @9everlasting3 tungkol sa bagong sistema ng pagmamarka at talahanayan ng pagtaas ng marka ng Department of Education. Makikita sa post, may mga estudyanteng umiyak matapos makakuha ng mababang marka.

Hindi ko sila masisisi. Masakit naman talaga makita ang markang mas mababa kaysa nakasanayan. Lalo na kung sanay kang makakita ng 85, 90, o 95 sa iyong card ng marka.

Pero habang binabasa ko ang mga reaksyon tungkol dito, may isang tanong akong hindi maiwasang isipin: Bakit ba tayo natatakot sa markang tunay na nagpapakita ng ating kakayahan?

Hindi naman sa pagiging walang puso, pero para sa akin, may punto ang pagiging mas mahigpit ng bagong sistema.

Sa bagong patakaran sa pagmamarka ng DepEd, may binagong talahanayan ng pagpapalit ng marka para sa Taong Panuruan 2026 hanggang 2027 bilang paghahanda sa sistemang nakabatay sa aktuwal na porsiyento ng nakuhang marka. Sa bagong sistema, ang panimulang marka na 70.00 hanggang 71.17 ay nagiging 75, ang pinakamababang markang pumapasa. Ang mas mababang panimulang marka ay maaari nang manatiling mababa sa markang pumapasa.

Malaking pagbabago iyon para sa mga estudyanteng nakasanayan ang dating sistema.

Sa ilalim ng patakaran sa pagtatasa ng K hanggang 12 noong 2015, halimbawa, ang panimulang marka na 60.00 hanggang 61.59 ay maaaring maging 75 pagkatapos ng pagpapalit ng marka.

Kaya naiintindihan ko kung bakit marami ang nabigla. Pero baka panahon na rin para masanay tayo.

Kung 7 sa 10 ang nakuha mo, 70 porsiyento iyon. Hindi ibig sabihin na bobo ka. Hindi ibig sabihin na wala kang kakayahan. Ibig sabihin lang, may bahagi ng aralin na hindi mo pa lubos na nauunawaan.

At hindi ba mas mabuting malaman natin iyon habang may panahon pa tayong bumawi?

Para sa akin, may problema kapag masyado nating pinahahalagahan ang mataas na marka nang hindi na natin tinatanong kung tumutugma ba ito sa tunay na kakayahan ng estudyante.

Hindi ko sinasabing lahat ng mataas ang marka ay hindi mahusay. Hindi rin tama na sisihin ang mga guro. Maraming salik ang nakaaapekto sa marka at pagkatuto.

Pero kapag paulit-ulit nating nakikita ang mataas na numero, madaling magkaroon ng maling pakiramdam na sapat na ang ating kakayahan.

Dito pumapasok ang tinatawag kong maling kasiyahan sa mataas na marka.

Magandang pakiramdam ang mataas na marka. Nakatutuwa. Nakaka-proud.

Pero paano kung pagdating sa pagsusulit na walang pagpapalit ng marka, hindi pala ganoon kataas ang tunay nating nakukuha?

Paano kung pagdating sa kolehiyo, trabaho, o ibang sitwasyon kung saan kailangang ipakita ang tunay na kakayahan, saka pa natin malalaman na may mga bagay pala tayong hindi natutunan nang maayos?

Masakit malaman iyon nang huli.

Kaya para sa akin, mas mabuting malaman ng isang estudyante ngayon na kailangan niyang umunlad kaysa bigyan siya ng mataas na markang maaaring magbigay sa kanya ng maling kumpiyansa.

At oo, maaaring umiyak siya. Hayaan natin. Hindi masama ang umiyak dahil sa mababang marka. Hindi rin masama ang madismaya. Ang mahalaga ay hindi doon matatapos ang lahat.

Dito ko nakikita ang halaga ng kakayahang bumangon sa harap ng mga pagsubok.

Hindi natin kailangang turuan ang mga estudyante na hindi sila dapat bumagsak. Mas kailangan natin silang turuan kung paano babangon kapag bumagsak sila.

Mag-aral ulit. Magtanong. Humingi ng tulong. Alamin kung saan nagkamali. Subukan ulit.

Dahil hindi habang buhay may magtataas ng marka para sa atin.

Darating ang panahon na ang nakuha mong marka ay iyon talaga. Ang resulta ay resulta.

Kaya kung 70 ang tunay mong nakuhang marka, baka kailangan talagang 70 ang makita mo.

Hindi para parusahan ka. Kundi para malaman mo kung saan ka magsisimulang bumawi.